«فروزان»؛ ستاره درخشان سینمای ایران


«فروزان»؛ ستاره درخشان سینمای ایران

فروزان -=- Parvin Kheyrbakhsh -=- Forouzan

اطلاعات در ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد :







اطلاعات در بانک جامع اطلاعات سینمای ایران (سوره سینما) :



اطلاعات در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها (IMDb) :



********************************************

فروزان

نام اصلي: پروين خيربخش

 زندگينامه :

پروين خيربخش (فروزان) در سال ۱۳۱۶ متولد شد. از سال ۱۳۴۱ با دوبله و گويندگي در نقش هاي دوم و سوم فعاليت خود را آغاز كرد و تا سال ۱۳۴۴ ادامه داد. از سال ۱۳۴۲ با بازي در فيلم هاي «ساحل انتظار» به كارگرداني سيامك ياسمي به عنوان بازيگر شروع به كار كرد و تا سال ۱۳۵۶ در سينما فعال بود. او در 58 فيلم بازي كرد و به عنوان نماد و نماينده «فيلمفارسي» و هويت زن در اين نوع فيلم ها شناخته شد. فروزان در كارنامه مفصل بازيگري خود فقط يك فيلم با يك كارگردان موسوم به موج نو دارد: «دايره مينا» با داريوش مهرجويي (۱۳۵۴). اكثر فيلم هاي او آثار شاخص فيلمفارسي هستند؛ فيلم هايي مثل «انسان ها» (مهدي ميثاقيه،۱۳۴۳)، «گنج قارون» (سيامك ياسمي، ۱۳۴۴)، «شمسي پهلوون» (سيامك ياسمي، ۱۳۴۵)، «غروب بت پرستان» (اسماعيل كوشان، ۱۳۴۷)، «سرگذشت چهار درويش» (امين اميني، ۱۳۴۷)، «بهشت دور نيست» (اسماعيل رياحي، ۱۳۴۸)، «مالك دورزخ» (امير شروان، ۱۳۴۸)، «رام كردن مرد وحشي» (كمال دانش، ۱۳۴۹)، «حيدر» (فريدون ژورك،۱۳۵۰)، «ساحره» (كامران قدكچيان، ۱۳۵۱)، «ناخدا» (امير شروان، ۱۳۵۲)، «خداحافظ كوچولو» (رضا عقيلي، ۱۳۵۴) و «پشت و خنجر» (ايرج قادري، ۱۳۵۶) و تعداد اندكي فيلم متعلق به فيلم سازان موج سوم: «رقاصه شهر» (شاپور قريب، ۱۳۴۹)، «بابا شمل» (علي حاتمي، ۱۳۵۰)، «بدنام» (شاپور قريب، ۱۳۵۰)، «قلندر» (علي حاتمي، ۱۳۵۰) و «دشنه» (فريدون گله، ۱۳۵۱). فروزان همانقدر كه در سال هاي دهه ۱۳۴۰ در سينما فعال بود و عمده فيلم هايش را در فاصله سالهاي ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۲ بازي كرد از ۱۳۵۳ به بعد فعاليت چنداني نداشت و فقط در دو سه فيلم به ايفاي نقش پرداخت. درباره او اين را هم بايد اضافه كرد كه در سال ۱۳۴۸ در نخستين جشنواره سپاس برنده جايزه بهترين بازيگر نقش اول زن براي فيلم «تنگه اژدها» (سيامك ياسمي، ۱۳۴۷) شد.


***************

فيلم شناسی :  بازيگر (۵۸) / تهيه كننده  (۱)


 فيلم شناسی :   بازيگر , تهيه كننده
بازيگر  : (۵۸) مورد
(۱۳۵۰)(۱۳۴۰)
۱ -  دايره مينا (۱۳۵۷)
۲ -  سرسپرده (۱۳۵۶)
۳ -  خداحافظ كوچولو (۱۳۵۴)
۴ -  قرار بزرگ (۱۳۵۴)
۵ -  پريزاد (۱۳۵۲)
۶ -  ناخدا (۱۳۵۲)
۷ -  خاطرخواه (۱۳۵۱)
۸ -  دشنه (۱۳۵۱)
۹ -  ساحره (۱۳۵۱)
۱۰ -  ظفر (۱۳۵۱)
۱۱ -  قلندر (۱۳۵۱)
۱۲ -  ميخك سفيد (۱۳۵۱)
۱۳ -  آتشپاره شهر (۱۳۵۰)
۱۴ -  ايوب (۱۳۵۰)
۱۵ -  بابا شمل (۱۳۵۰)
۱۶ -  حيدر (۱۳۵۰)
۱۷ -  خوشگل محله (۱۳۵۰)
۱۸ -  اسير خشم (۱۳۴۹)
۱۹ -  جعفر و گلنار (۱۳۴۹)
۲۰ -  رام كردن مرد وحشي (۱۳۴۹)
۲۱ -  رقاصه شهر (۱۳۴۹)
۲۲ -  سوگلي (۱۳۴۹)
۲۳ -  عروس بيانكا (۱۳۴۹)
۲۴ -  مردي از جنوب شهر (۱۳۴۹)
۲۵ -  امشب دختري مي ميرد (۱۳۴۸)
۲۶ -  بهشت دور نيست (۱۳۴۸)
۲۷ -  تك خال (۱۳۴۸)
۲۸ -  ستاره فروزان (۱۳۴۸)
۲۹ -  شهر آشوب (۱۳۴۸)
۳۰ -  عدل الهي (۱۳۴۸)
۳۱ -  مالك دوزخ (۱۳۴۸)
۳۲ -  معجزه قلبها (۱۳۴۸)
۳۳ -  بازي عشق (۱۳۴۷)
۳۴ -  بر آسمان نوشته (۱۳۴۷)
۳۵ -  بسترهاي جداگانه (۱۳۴۷)
۳۶ -  تنگه اژدها (۱۳۴۷)
۳۷ -  چرخ بازيگر (۱۳۴۷)
۳۸ -  چهار درويش (۱۳۴۷)
۳۹ -  دختر شاه پريون (۱۳۴۷)
۴۰ -  ستاره هفت آسمان (۱۳۴۷)
۴۱ -  غروب بت پرستان (۱۳۴۷)
۴۲ -  يوسف و زليخا (۱۳۴۷)
۴۳ -  دالاهو (۱۳۴۶)
۴۴ -  دروازه تقدير (۱۳۴۶)
۴۵ -  شكوه جوانمردي (۱۳۴۶)
۴۶ -  گوهر شب چراغ (۱۳۴۶)
۴۷ -  هفت شهر عشق (۱۳۴۶)
۴۸ -  شمسي پهلوان (۱۳۴۵)
۴۹ -  شوخي نكن دلخور مي شم (۱۳۴۵)
۵۰ -  فرار از حقيقت (۱۳۴۵)
۵۱ -  مردي از تهران (۱۳۴۵)
۵۲ -  هاشم خان (۱۳۴۵)
۵۳ -  ده سايه خطرناك (۱۳۴۴)
۵۴ -  عروس دريا (۱۳۴۴)
۵۵ -  گنج قارون (۱۳۴۴)
۵۶ -  انسان ها (۱۳۴۳)
۵۷ -  لذت گناه (۱۳۴۳)
۵۸ -  ساحل انتظار (۱۳۴۲)

**********
تهيه كننده  : (۱) مورد
(۱۳۴۰)
۱ -  امشب دختري مي ميرد (۱۳۴۸)

***********


فروزان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پروین خیربخش با نام هنری فروزان (زاده ۴ شهریور ۱۳۱۶ در بندر انزلی-درگذشتهٔ ۴ بهمن ۱۳۹۴ در تهران) بازیگر سینما و دوبلور ایرانی بود.

فیلم دایره مینا (۱۳۵۷) به کارگردانی داریوش مهرجویی تنها فیلم فروزان در سینمای موسوم به موج نو است اما او در فیلم‌های کارگردانان صاحب‌نامی مانند علی حاتمی، فریدون گله، شاپور قریب نیز حضور داشت. فیلم‌های گنج قارون، دالاهو، گوهر شب چراغ، خاطرخواه، دشنه، باباشمل و هاشم خان از فیلم‌های مشهور و پرفروش او بودند.

زندگی‌نامه :

پروین خیربخش (فروزان) در ۴ شهریور ۱۳۱۶ متولد شد. از سال ۱۳۴۱ با دوبله و گویندگی در نقش‌های دوم و سوم فعالیت خود را آغاز کرد و تا سال ۱۳۴۴ ادامه داد. از سال ۱۳۴۲ با بازی در فیلم ساحل انتظار به کارگردانی سیامک یاسمی به عنوان بازیگر شروع به کار کرد و تا سال ۱۳۵۶ در سینما فعال بود.

او نزدیک به ۱۵ سال در سینمای حرفه‌ای فعالیت کرد که عمدتاً به نقش‌آفرینی در سینمای تجاری محدود بود. وی همراه با فردین، از ستارگان آثار موسوم به فیلم فارسی بود. حضور فروزان در اینگونه فیلم‌ها تضمینی برای موفقیت مالی فیلم ارزیابی می‌شد. با این حال در کارنامه فروزان چند فیلم متفاوت از بقیه نیز به چشم می‌خورد که حاصل همکاری او با کارگردانانی چون داریوش مهرجویی و علی حاتمی است.


پس از انقلاب :
او برخلاف بسیاری از بازیگران و خوانندگان ایرانی پیش از انقلاب که مهاجرت کردند، در ایران ماند و پس از انقلاب ایران از کار هنری منع، و دیگر بر پرده سینما دیده نشد، وی به خواست خودش هیچگاه در جمع هنرمندان و دوستدارانش ظاهر نشد و حاضر به انجام مصاحبه با هیچ‌یک از کانال‌های تلویزیونی و انتشار تصویری جدید از خودش نشد. جایی در میانهٔ خاطراتش، از روزهای سختی می‌گوید که در دهه شصت در ایران داشته و به قول خودش تحمل کرده، روزهایی که دیگر برایش هورا نمی‌کشیدند و در میوه فروشی محل به صورتش آب دهان می‌انداختند، فاصلهٔ آن هورا و این آب دهان فقط یک چند ماه بود.

درگذشت :
در سال‌های آخر زندگی کمتر خبری از او در رسانه‌ها منتشر می‌شد. فروزان پس از ۳۷ سال انزوا فوت کرد و مردمی که در روزهای ابتدایی انقلاب انگشت در چشم ستاره هایشان می‌کردند، حالا تلسکوپ انداخته‌اند تا شاید کورسویی از فروزان و نسل آن روزها ببینند. وی سرانجام یکشنبه ۴ بهمن ۱۳۹۴ در سن ۷۸ سالگی در منزلش در تهران درگذشت و سپس روز ۵ بهمن در قطعه ۷۳، ردیف ۱۶۶ و شماره ۴۱ بهشت زهرای تهران، غریبانه به خاک سپرده شد. امیر امینی، یکی از روزنامه‌نگاران ایران خاطره‌ای از دوران زندگی فروزان بازیگر سینمای دوران شاه ، منتشر کرده است: «خبر فوت خانم فروزان مرا یاد خاطره‌ای از ایشان انداخت؛ شاید باخبر باشید که اموال فروزان در اوایل انقلاب (مثل خیلی از هنرپیشگان دیگر) مصادره شد، از جمله خانه او در خیابان ایتالیا، که ویلایی بسیار بزرگ و شیک بود و بنیاد مستضعفان آنجا را گرفت؛ درآن ساختمان همه امور بنیاد انجام می‌شد، از جمله مجله (جانباز) ارگان بنیاد هم از همین خانه منتشر می‌شد؛ سال ۱۳۶۶ که من معاون سردبیر مجله بنیاد بودم، نگهبان‌های خانه می‌گفتند هرشب یه خانومی ناشناس میاد اینجا و با غرور تمام و بدون اجازه ما سرش رو میندازه پایین و وارد ساختمان میشه و باغچه خانه را آب میده و میره! یکشب دو نفر از مدیران تصمیم گرفتند شب در دفتر مجله (خانه فروزان) بمانند واز کار این بانوی اسرارآمیز شبانه سر دربیارن؛ من هم آنشب با دوستان روزنامه‌نگار موندم و در کمال حیرت دیدم زنی که آخر شب‌ها به خانه سر میزنه فروزان صاحب قبلی خانه بود! اون شب که من هم حضور داشتم او با همان زیبایی خاصش در سینما و با متانت وارد خانه شد و بدون اینکه حرفی بزند یک‌راست رفت سراغ باغچه و مشغول به آب دادن به گل‌ها شد؛ بقیه دوستان که مذهبی و محافظه‌کار بودند از ترس بدنام شدن جرات صحبت با فروزان را نکردند، اما من که هرگز بلد نبودم و نیستم همرنگ جماعت شوم و اعتقادات خاص خودم را داشتم و دارم جلو رفتم، سلام کردم و گفتم خانوم فروزان من روزها اینجا تو این خانه نماز میخونم، شما به عنوان مالک اصلی این خانه راضی هستید یا نه؟ به نظرم هنوز دلتون با این خانه هست! جوابی که فروزان اون شب کنار باغچهٔ خانه تصاحب شده‌اش به من داد، تا ابد در دل و مغزم ماندگار شد! او در پاسخ من فقط یک جمله گفت: آقاپسر ببین اگه قبل از انقلاب نمازخوان بودی من راضیم، اما اگه بنا به مصلحت این دوره زمونه و برای منافع خودت یهو مؤمن شدی و مثل خیلیها نماز میخونی، بدون که من هرگز راضی نیستم»! من تا ابد یاد و کرامت فروزان را فراموش نخواهم کرد؛ روحش شاد…

جوایز :
جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن برای فیلم تنگه اژدها در سال ۱۳۴۸ در نخستین جشنواره سپاس
جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن برای فیلم بابا شمل در سال ۱۳۵۱ در چهارمین جشنواره سپاس


********************

فروزان -=- Parvin Kheyrbakhsh -=- Forouzan











































































































نظرات

پست‌های پرطرفدار