دروغ چرا؟ تا قبر آ.آ.آ.آ. ... هنرمند بی همتای تئآتر؛ تلویزیون و سینمای ایران «زنده یاد پرویز فنی زاده»


دروغ چرا؟ تا قبر آ.آ.آ.آ. ... هنرمند بی همتای تئآتر؛ تلویزیون و سینمای ایران «زنده یاد پرویز فنی زاده»

اطلاعات در ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد :




اطلاعات در بانک جامع اطلاعات سینمای ایران (سوره سینما) :


اطلاعات در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها (IMDb) :



******************************************************



پرویز فنی‌ زاده

پرویز فنی‌ زاده (۷ بهمن ۱۳۱۶ – ۵ اسفند ۱۳۵۸) بازیگر تآتر، سینما و تلویزیون ایرانی و پدر دنیا فنی‌ زاده است.


زندگی‌ نامه :
فنی‌زاده در تهران متولد شد. پیش از آن که فعالیت هنری را آغاز کند حروف‌چین و مصحح روزنامه اطلاعات بود.
وی در سال ۱۳۳۷ در کلاس‌های هنرهای دراماتیک شرکت نمود. او در سال ۱۳۳۷ «گروه تئاتر گل سرخ» را با همکاری چند تن از دوستانش تشکیل داد و بعدها به «گروه پاسارگاد» ملحق شد و فعالیت هنری‌اش را در تئاتر دنبال کرد.
او در سال ۱۳۵۲ و به خاطر بازی در فیلم رگبار جایزه بهترین نقش اول مرد را از جشنواره سینمایی سپاس از آن خود کرد. وی در مدت ۲۰ سال فعالیت هنری خود در بیش از ۱۹ فیلم سینمایی و ۷۰ نمایش ایفای نقش نمود. وی پس از بازی در دو سریال تلویزیونی «سلطان صاحبقران» و «دایی‌جان ناپلئون» (در نقش مش قاسم)، به محبوبیت زیادی دست یافت.

درگذشت :
پرویز فنی‌زاده در ۵ اسفند ۱۳۵۸ بر اثر بیماری کزاز در سن ۴۲ سالگی در بیمارستان ایرانمهر تهران درگذشت و در بهشت زهرا به خاک سپرده شد. فیلم سینمایی «اعدامی» که وی در آن زمان در آن مشغول ایفای نقش بود، با مرگش ناتمام ماند و نقش او را در آن فیلم رضا کرم رضایی بازی کرد.

آثار :
سینمایی :
۱۳۵۸ اعدامی (محمدباقر خسروی)
۱۳۵۷ سرخ پوست‌ها (غلامحسین لطفی)
۱۳۵۷ قدغن (علیرضا داودنژاد)
۱۳۵۷ باغ بلور (ناصر محمدی)
۱۳۵۶ جمعه (کامران قدکچیان)
۱۳۵۴ شام آخر (شهیار قنبری)
۱۳۵۴ بوف کور (کیومرث درم‌بخش)
۱۳۵۴ گوزن‌ها (مسعود کیمیایی)
۱۳۵۲ تنگسیر (امیر نادری)
۱۳۵۲ قربون هرچی خوشگله (نظام فاطمی)
۱۳۵۱ غریبه (شاپور قریب)
۱۳۵۰ رگبار (بهرام بیضایی)
۱۳۴۸ گاو (داریوش مهرجویی)
۱۳۴۴ خشت و آینه (ابراهیم گلستان)

تلویزیونی :
دایی جان ناپلئون - ناصر تقوایی
سلطان صاحبقران - علی حاتمی

***************

پرويز فنی زاده :

 زندگينامه  

پرويز فني زاده در سال ۱۳۱۶ متولد شد. پيش از آن كه فعاليت هنري را آغاز كند حروف چين و مصحح روزنامه اطلاعات بود. در سال ۱۳۳۷ به كلاس هاي هنرهاي دراماتيك رفت و با گروهي از دوستانش گروه « تئاتر گل سرخ » را تشكيل داد، و در سال ۱۳۴۰ به عضويت گروه « گروه تئاتر پازارگاد » درآمد. از اين پس در مقام بازيگر حرفه اي تئاتر به فعاليت هايش ادامه داد، و كار در روزنامه اطلاعات را رها كرد و به اجراي نقش هايي در صحنه و تلويزيون پرداخت. فني زاده در سال ۱۳۴۵ به استخدام اداره هنرهاي دراماتيك (اداره برنامه هاي تئاتر) درآمد و استعداد خود را در ايفاي نقش هاي طنزآميز نشان داد. در منطقه جنگي، مستأجر، فرانسوا، پرواربندان، واي بر مغلوب، يك نوكر و دو ارباب،‌ حسن كچل، خوشا به حال بردباران، مرده هاي بي كفن و دفن،‌ باغ وحش شيشه اي، استثنا و قاعده،‌ سرگذشت مرد خسيس، سرباز لاف زن، خبرچين، استحاله، دست بالاي دست،‌ جعفرخان از فرنگ برگشته، جايي كه صليب گذاشته اند،‌ آي بي كلاه آي با كلاه، چوب به دست هاي ورزيل،‌ پست خانه، مترسكي در شب، قطار سريع السيرسانتياگو، مسافران، گرگ ها و شش شخصيت در جست و جوي نويسنده ، شماري از نمايش هايي هستند كه فني زاده در آن ها بازي كرده است. استعداد و انعطاف فني زاده در بازيگري پاي او را به سينما باز كرد. ايفاي نقش يك روشن فكر پرحرف و مخالف خوان در خشت و آينه (۱۳۴۴) ساخته ابراهيم گلستان نخستين حضور فني زاده در جلو دوربين فيلمبرداري است. فني زاده پس از بازي كوتاه ديگري در فيلم گاو (داريوش مهرجويي، ۱۳۴۸) كه نتوانست استعداد او را عيان سازد، در فيلم رگبار (بهرام بيضائي، ۱۳۵۰) و سپس تنگسير (امير نادري، ۱۳۵۲) به ايفاي نقش پرداخت. بازي فني زاده به نقش آقاي حكمتي (رگبار) و اسماعيل (تنگسير) يكي از ويژگي هاي بارز او را نشان داد: نگاه نافذ. بسياري او را با همين نگاه نافذ ستودند و فني زاده با همين نگاه نافذ به ايفاي نقش هاي مؤثري در فيلم هاي گوزن ها (مسعود كيميايي، ۱۳۵۴) و بوف كور (كيومرث درم بخش، ۱۳۵۴) پرداخت. فني زاده در پنجمين دوره جشنواره سپاس (۱۳۵۲) باري بازي در فيلم رگبار جايزه بهترين بازيگر نقش اول مرد را دريافت كرد. فني زاده هم چنين در دو مجموعه تلويزيوني دايي جان ناپلئون (ناصر تقوايي، ۱۳۵۴) به نقش « مش قاسم » و سلطان صاحبقران (علي حاتمي، ۱۳۵۵) در نقش « مليجك » استعداد خارق العاده اي از خود نشان داد. قبل هر كس ديگري خود فني زاده نتوانست از موقعيتي كه به پشتوانه لياقت، خلاقيت و استعداد خود كسب كرده بود پاس داري كند. بازي در فيلم هايي مثل غريبه (شاپور قريب، ۱۳۵۱) قربون هرچي خوشگله (نظام فاطمي ، ۱۳۵۲) شام آخر (شهيار قنبري، ۱۳۵۵) جمعه (كامران قدكچيان، ۱۳۵۶) سرخ پوست ها (غلام حسين لطفي، ۱۳۵۷) ، باغ بلور (ناصر محمدي، ۱۳۵۷) قدغن (عليرضا داود نژاد، ۱۳۵۷) و اعدامي (محمد باقر خسروي،۱۳۶۰) به اندازه فيلم هاي قبلي او ماندگار و تأثيرگذار نيستند. فني زاده ۴۲ سال عمر كرد. او از سال هاي ميانه زندگي كوتاهش تحت تأثير «وسوسه هاي زميني» به ويران كردن خود پرداخت،‌ و تمام استعداد و توان و تجربه هاي خود را به پاي همين وسوسه ها هدر داد و مرگش نيز در پي همين وسوسه رقم خورد. فني زاده در آخرين روزهاي حياتش در فيلم اعدامي بازي مي كرد. با مرگ دريغ آور او نقش اش به رضا كرم رضايي محول شد،‌ كه شباهت زيادي به او نداشت.

*********
 
فيلم شناسی :   بازيگر  (۱۵)

 فيلم شناسی : بازيگر  
بازيگر  : (۱۵) مورد 
(۱۳۵۰)(۱۳۴۰)
۱ -  اعدامي (۱۳۵۹) 
۲ -  باغ بلور (۱۳۵۷) 
۳ -  سرخپوستها (۱۳۵۷) 
۴ -  قدغن (۱۳۵۷) 
۵ -  جمعه (۱۳۵۶) 
۶ -  شام آخر (۱۳۵۵) 
۷ -  بوف كور (۱۳۵۴) 
۸ -  گوزنها (۱۳۵۳) 
۹ -  تنگسير (۱۳۵۲) 
۱۰ -  قربون هرچي خوشگله (۱۳۵۲) 
۱۱ -  رگبار (۱۳۵۱) 
۱۲ -  غريبه (۱۳۵۱) 
۱۳ -  تجاوز (۱۳۴۹) 
۱۴ -  گاو (۱۳۴۸) 
۱۵ -  خشت و آينه (۱۳۴۴) 


********************************

























































































































































































نظرات

پست‌های پرطرفدار