نگاهی گذرا به دو دوره طلایی ازتاترایران قبل وبعد ازانقلاب

نگاهی گذرا به دو دوره طلایی ازتاترایران قبل وبعد ازانقلاب


هنر نمایش و تاتریکی ازهنرهای تاثیر گذارومورد توجه مردم بشمار می رود . که  همواره در طول سالها فعالیت طولانی ، همیشه با مشکلات اجرایی وسانسور ونامهربانی از سوی سردمداران وحاکمان مواجه بوده است . هنرمندان هنر نمایش، این امررا به وضوح وبا پوست ، خون خود لمس کرده اند.  این هنر تاثیر گذار ومردمی، همیشه با افت وخیز روبروبوده است و افت وخیزها بستگی به شرایط اجتماعی و سیاسی هردوره شکل گرفته است. هنرمندان واقعی که متعهد بکارشان ومردم هستند ، بیشتر از بقیه درمعرض خطر زندان وبیکاری بوده وخواهند بود . البته حدود این فشارواختناق واعمال سانسور، بستگی به شرایط سیاسی ، فرهنگی واجتماعی همان دوره بوده است. با نگاهی اجمالی به هنر نمایش درایران ، درمی یابیم که دردو دوره زمانی مشخص این هنرشکوفا شده ورشدی تاثیر گذار داشته و  رشد وپیشرفت چشمگیر تاتر،‌ یادگار درگذ شتکان است. که حالا دوران طلایی تاترایران محسوب می شود .

 البته این پیشرفت ورشد بسیارکوتاه مدت بوده وبعد از چندی بازدرمسیر انحراف ودرجهت سیاست های مسولان حاکم سوق داده شد ه که سیاست سانسوروممیزی مرسوم دیکتاتور هاست ، دوره اول این جریان دردهه سی شمسی و قبل از کودتای ۲۸ مرداد بوده که توسط عبدالحسین نوشین پدر تاتر علمی ایران پایه گذاری و شروع شد ودراین دوره ، تاتررشد چشمگیری در زمینه های مختلف بازیگری ونمایشنامه نویسی داشت که باعث ایجاد مدرسه هنرپیشگی شد .تاسیس مدرسه هنرپیشگی عملی نیک بود و تاثیر بسزایی دررشد بازیگری تاترداشت وموجب  شد هنرمندان ارزنده ای همچون محمد علی جعفری ، نصرت کریمی ، بانو لرتا ، خانم ایرن ، عزت الله انتظامی و بسیاری دیگرپا به عرصه نمایش بگذارند. و تاترنوین وعلمی ایران پایه ریزی شود . ارزش کار این هنرمندان و تاثیرشان ، در تاریخ تاتر ایران ثبت گردید . درهمین رابطه مطلبی دربی بی سی نوشته شده است « نوشین به خوبی می‌دانست که هنر جمعی تئاتر، پیش از هر چیز به بازیگرانی ورزیده نیاز دارد که با اصول پایه‌ای نمایش و آداب هنرنمایی بر صحنه تئاتر آشنا باشند. از این رو پیش از هر کار به سال ۱۳۲۱ "هنرکده هنرپیشگی" را پایه گذاشت و به آموزش گروهی از جوانان مستعد و علاقه‌مند پرداخت. کلاس هنرپیشگی نوشین هم از نظر هنر بازیگری و هم از نظر فن بیان در سطحی بسی بالاتر از فهم و برداشت روزگار بود. از کلاس‌های نوشین برخی از بهترین هنرمندان تئاتر ایران بیرون آمدند: از محمدعلی جعفری و عزت‌الله انتظامی تا ایرن و نصرت کریمی. پس از آن که گروهی از بازیگران به سطح حرفه‌ای مناسبی دست یافتند، نوشین نخستین گروه تئاتری خود را به سال ۱۳۲۳ در "تئاتر فرهنگ" در خیابان لاله‌زار تشکیل داد. گشایش این سالن با نمایش "وِلپِن" اثر بن جانسون، درام‌نویس انگلیسی، را می‌توان آغاز دورانی تازه در تئاتر ایران به شمار آورد» و دوره خوب وخوش بعدی تاتر را میتوان ازاواخر سال ۱۳۵۷ تا سال ۱۳۵۹ قلمداد کرد که این دوره طلایی هم از بهترین دوران تاتری است که بدون سانسوروآزادنه نمایشهای بسیاری ازهمه نویسندگان خارجی و داخلی به صحنه رفت و هنرمندان ارزنده چون زنده یاد سعید سلطانپور ، استاد رکن الدین خسروی ، ناصر رحمانی نژاد ،  استاد حمید سمندریان ، سوسن تسلیمی ، علیرضا مجلل .. و بسیاری دیگر بر صحنه های تاتر ایران خودنمایی کرده واثاری بیاد ماندنی اجرا کردند. 
 گرچه درهمین دوره هم برای برخی ازهنرمندان خوب وارزنده کشور روزهای تاریکی بود و آنها به دلیل اجرای کاردر جشن هنرشیراز، وحسادت های برخی همکاران با مشکل مواجه شدند ومورد خشم وغضب برخی از انقلابیون افراطی و متعصب قرارگرفته وممنوع کارشدند.  ولی روی هم رفته فضایی باز برای ارائه کارنمایش بود و متاسفانه دوره پایداری نبود و بعد ازدوسال از تاثیر تاتر باخبر شدند و دوباره سانسوروممیزی وبگیروببند ها تاتری شروع گشت و وضع بدتروبدتر شد که همچنان این بد بودن و خنثی بودن تاتر ادامه دارد ...

نظرات

پست‌های پرطرفدار